Theo van Dalen: een leven lang PostNL

Theo van Dalen is 76 jaar jong. Deze postman in hart en nieren geniet van zijn pensioen bij Pensioenfonds PostNL. En speelt nog graag met autootjes. Hij heeft namelijk een enorme verzameling miniatuur postauto’s. En daar is hij terecht trots op. 

Postfamilie

“Ik kom uit een echte postfamilie. Mijn vader werkte ook al bij de post en soms mocht ik met hem mee. Dus ik heb het met de paplepel ingegoten gekregen. Op een gegeven moment kregen mijn vader en ik van mijn zus een autootje cadeau. En toen kreeg ik er nóg 1. En nóg 1. Iedere keer als ik jarig was kreeg ik er weer een autootje bij. Geweldig vond ik dat. Nu heb ik er ruim 160, het is volledig uit de hand gelopen. 

Ik was 24 toen ik in de voetsporen van mijn vader trad en begon bij de PTT. Ik heb veel functies gehad en ben er mijn hele carrière gebleven. Ik heb veel meegemaakt. Ik weet nog dat ik een keer een telefoonboek moest afgeven op De Wallen. Ik was heel bleu en zo groen als gras. Ik heb nog de weg gevraagd en toen zeiden ze: “U moet daar naar binnen.” Nou ja, je voelt hem al aankomen, ik wist niet meer waar ik kijken moest!” 

Ik ben altijd in Amsterdam gebleven. Ik ben ook nog 25 jaar lid geweest van de Postharmonie. De grote pauk speelde ik. Mijn vrouw en dochters speelden er ook. Een schitterende periode. In 2012 ben ik Koninklijk onderscheiden. Voor mijn hulp aan andere mensen. Daar ben ik toch wel trots op.” 

Kantje boord

“Kijk, het leven is niet altijd een pretje natuurlijk. Ik heb mijn portie ellende ook wel gehad. Ik ben onlangs nog 2 keer geopereerd en 1 keer bestraald. Er zit iets achter mijn oog. En hiervoor heb ik ook corona gehad. Ik had het zwaar te pakken. Daar weet ik niets meer van, ik ben alles kwijt. Maar er is me verteld dat het écht kantje boord was. Ik heb het nét gered. Daar ben ik blij om en dankbaar voor, natuurlijk.

Mijn laatste periode op het werk was ook niet echt leuk. Ik ben vrij lang ziek geweest en op een gegeven moment is het dan afgelopen en moest ik eruit. Mijn pensioen ging in toen ik 65 was. Ik had er 41 dienstjaren opzitten, dus pensioen was er genoeg. Toch had ik dat einde liever anders gezien. Maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.”   

Je moet niks meer, maar alles mag

We hebben het goed nu

“Mijn vrouw en ik hebben het goed nu. Ik heb een goed pensioen, we komen niets te kort. We hebben zelfs 2 achterkleinkinderen, dat is toch prachtig? Met alles wat ik heb meegemaakt, en die kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, merk ik wel dat ik emotioneler wordt. Man, man, wat zitten de tranen los bij mij tegenwoordig. Maar we genieten echt nog van het leven. Een dag niet gelachen, is een dag geen lol gehad zeg ik altijd.” 

“Uiteindelijk kijk ik met plezier terug op mijn werkzame leven. Wat mijn vader deed, heb ik ook gedaan. Ik heb een prachttijd gehad, bij een prachtig bedrijf. En ik kom nog wel eens ergens, hoor. Laatst was ik bij een expeditiecentrum in Nieuwegein. Tjonge, wat is dat indrukwekkend. Wat een hoeveelheid pakjes verwerken ze daar. Dat is echt onvoorstelbaar! Dat is voor ons ouderen echt niet meer bij te houden, haha. Wat dat betreft is het goed dat ik met pensioen ben. 

En het fijne van met pensioen zijn is: je moet niks meer, maar alles mag.” 

Was getekend: Theo van Dalen!  

Ontbrekende auto

“Er is laatst een filmpje van me opgenomen voor PostNL. Dat ging vooral over mijn verzameling autootjes. Daar heb ik heel leuke reacties op gehad. Ik moet zeggen, dat deed me écht wel wat. 

Ja, die verzameling is natuurlijk volledig uit de hand gelopen. Er is eigenlijk geen ruimte over voor méér. Toch is er nog één autootje dat ik heel graag zou willen hebben, om de cirkel rond te maken. Dat is een PostNL auto die op ‘groen’ rijdt.”